عشق پنهان

  ...غم وغصم بی شماره...

دل به چشمای تو بستم تو شدی همه وجودم

عشق تو باور من شد با تموم تا رو پودم

هر کی اومد سر راهم چشما مو بستم ندیدم

دست تو تو دست من بود تو رو با دلم خریدم

برای نفس کشیدن عشق تو طنین من بود

بودن تا پیش چشمام خواب و رویای شبم بود

من همه ترانه هامو واسه چشم تو نوشتم

ندونستم تو دروغی وای چه تلخ سرنوشتم

من بدون تو میمردم اما تو تنها نبودی

من واست بازیچه بودم عشق رویا هام نبودی

هنوزم سخت عزیزم باور بد بودن تو

بازی رو دیگه تموم کن دیگه بسته موندن تو

فکرشم واسم عذاب که دلت پر از فریب

هنوزم باور ندارم که شدی واسم غریبه

گر چه تو واسم عزیزی نمی بخشم عشق همراهت

تا ابد باید بمونی آره تو آتیش اون گناهت

عشقمو بازیچه کردی خدا برسه به دادت

او رفت و مرا در فکری بس عظیم باقی گذاشت …

او رفت و مرا با كوله باري از خاطرات شيرين تلخ شده  تنها گذاشت ...

مي دانم كه هم اكنون بر من در حال خنديدني و عين خيالت نيست ... گويا كه مرا اصلا  نمي شناسي و اصلا مرا زنده نمي داني ...

آري من مرده ام اما بيا به اين لانه ي پرنده ي مهاجر و تنها خطي بكش تا دلم از اشك

تر شود و دوباره زنده شوم ...

بارها از خود پرسیدم که کجای کارم اشتباه بود ؟!

دلبستن به او که امید لحظه های زندگی ام بود ؟

آیا دوست داشتن انسانی دل فریب ، اشتباهم بود؟
ای خدا لااقل تو به من بگو کجای کارم اشتباه بود ؟

آیا اعتماد به آدمی پلید به بلندای سرو که چشمانی خیره کننده به رنگ شب و به کوچکی مروارید و کدورت مرداب و نامش زيباترين در آسمانها بود ، اشتباهم بود؟

آیا دوست داشتن آدمی که از آدمیت بویی نبرده بود به دلیل دوست داشتنم باید این چنین پشت اين ديوارهای تنهايی و بدون پنجره ، پنجره ای رو به دنيا نشسته و به زمانی كه آزاد و رها بودم فكر كنم ؟

خوشا زماني كه آزاد بودم ...

حالا گرفتار توام ...

خدايااااااااااااااااااااااااااااااااا

به دادم برس ...

می انديشم كه چرا به او دل بستم  ؟

در اين فكرم كه چرا از همان بادي كار خود را ريشه بر نكرد م  ؟

خدايا آيا اين چنين است دوست داشتن ديگري ؟

آيا جواب نا كرده هاي من اين است ؟

آيا بايد جواب حرفايي را بخورم كه نزدم ؟

خدايا اين چه عشقيست ،‌عشق كه نه ،‌اين چه دوست داشتني است كه در دل دارم ؟

آخه خدا من از اين دوست داشتن چه حاصل دارم ؟

گريه كردم و نوشتم نازنينم يا تو يا مرگ

بتو گفتم باورم كن ميون اين همه ديوار

تو با خنده اي نوشتي همقفس خدا نگهدار

بنويس مهلت بودن يه نفس بود

سهم من از همه دنيا يه قفس بود

بنويس كه خيلي وقته واسه تو گريه نكردم

سر رو شونه هات نذاشتم واسه دستات سرد سردم

من كه تو بن بست غربت زخمي از آوار پاييز

فكر چشماي تو بودم با دلي از گريه لبريز

شب عاشقونه ي من كه حروم شد

مهلت بودن با تو كه تموم شد

ندونستم بايد از تو مي گذشتم

وقتي از غربت چشمات مي نوشتم

بنويس مهلت بودن يه نفس بود

سهم من از همه دنيا يه قفس بود

بنويس كه خيلي وقته واسه تو گريه نكردم

سر رو شونه هات نذاشتم واسه دستات سرد سردم